terapia blizny

Blizna to tkanka łączna włóknista powstająca w miejscu uszkodzenia skóry. Jej głównymi celami jest zamknięcie rany, zapewnienie stabilności tkanki i wkomponowanie się w tkanki w taki sposób aby zapewnić stan sprzed urazu. Kształtowanie się blizny przebiega w 3 fazach: zapalnej, proliferacyjnej i przebudowy i może trwać nawet kilka lat.

Blizny często stanowią problem medyczny, psychologiczny i kosmetyczny. Mogą być przyczyną:

– ograniczenia ruchomości (problem lokalny i globalny),
– zaburzeń, w tym bólu, w odległym dla blizny miejscu (m.in. bóle głowy, bóle kręgosłupa),
– zaburzeń postawy ciała,
– zmiany wzorców ruchu,
– zaburzeń perystaltyki układu pokarmowego,
– problemów z płodnością,
– niespecyficznych dolegliwości z układu moczowego,
– dyspareuni,
– zaburzeń unerwienia,
– przeczulicy, niedoczulicy, świądu, pieczenia,
– zaburzenia priopriocepcji,
– nieestetycznego wyglądu,
– depresji.

Żadna terapia nie usunie całkowicie blizny. Pracując z blizną dążymy do: jej integracji z tkankami otaczającymi, zniesienia lub zmniejszenia zaburzeń/ograniczeń, których była przyczyną. Na skutek terapii zmianie ulega wygląd (rozmiar, kolor, wypukłość), elastyczność, przesuwalność blizny.

Praca z blizną, jeśli to możliwe, powinna rozpocząć się jeszcze przed zabiegiem operacyjnym (zabiegi planowane). Przygotowanie tkanek znacząco wpłynie na proces gojenia rany i formowania się blizny. Edukacja pacjenta w zakresie ochrony blizny, autoterapii, a także modyfikacji czynności dnia codziennego są równie istotnym elementem.

Badania pokazują, iż kluczowe jest pierwsze 7 dni po zabiegu w formowaniu się zrostów. Już w tym okresie należy rozpocząć terapię (nie będzie to bezpośrednia praca z blizną). Postępowanie (środki, intensywność) jest zależne od fazy gojenia się rany, a także do prezentowanego obrazu zaburzeń. Wieloletnie blizny również warto poddać terapii. Jednakże należy pamiętać, iż efektywność pracy będzie stosunkowo mniejsza, jednakże wciąż widoczna.